یادت هست
بنويس! بنويس! از چه دلگيري
اي تازه تر از بوي شبدر ها!
گل مي كند احساس بي برگم
وقتي كه مي لولي به باورها
اي نرم تر از رنگ گلپونه
ساده تر از يك شعر لالايي
اسطوره زيبايي اين نسل
اي نوتر از اشعار نيمايي
اي شربت شيرين بي خوابي
روشن ترين تفسير رؤياها
با من بگواين چيست كه چنديست
كزكرده اي، مثل خدا،تنها؟
با من بگو از چيست كه چنديست
چون چشمه سر تاپا نمي جوشي
رودی که مرگ اندود و خاموشی
موجی که با ساحل هم آغوشی
از چيست در چشمان درياييت
آرامش صحرايي يي مرده ست
از چيست آن سيماي روح انگيز
چون ياس هاي تشنه افسرده ست
با من بگو يأس كدامين درد
ابري شد و برباورت باريد
محبوبه ي اوقات تنهايي
لبريز شو از خنده ي خورشيد
آنروز ها وقتي كه: لالايي
مي گفتمت اي مست! يادت هست؟
مي گفتي ام :« قيس مني اي مرد!
در سينه تا دل هست» يادت هست ؟
دستان بالايي كه مي پيچيد 
وقت سفر بي تاب يادم هست
آخر كلام تو :«خداحافظ!
مي بينمت در خواب » يادم هست
برگرد! باز، اي آشنا! برگرد!
بي تو كوير بي كس و كارم
برگرد! شايد با تو برگردد
امسال هم شادابي پارم
