چکامه های نامیرا

نشسته روی چِکاد دلم غبارغروب

مرابخوان و بزن بی امان به دارغروب

تمام کوچه و صحرا و باغ پاییزیست

هزاربغض ورم کرده درحصارغروب

جوانه هام درآغوش سوم(۱) پژمردند

عجب چه پیرنشستم درانتظار غروب

به بندبند وجودم عجیب پیچیده ست

صدای شیهه ی اسب طلایه دار غروب

هواگرفته و دودین چقدر دلتنگم

چه روزگار شگفتیست روزگار غروب

دلم گرفته از این ایلبار و کوچاکوچ

بیا قرار منی شهر پایدار غروب

                                    دراین طلوع که حرفی برای گفتن نیست

                                    خوشا! سکوت همیشه خوشا ! دیار غروب

(۱) سرمای سوزنده ونابهنگامی که معمولن دراواخر فروردین و اردیبهشت تمام گل ها و سبزه ها را می پژمرد.