چکامه های نامیرا

سهم ما مرارت و رنج دوزخ غبار و زندان

سهم دیگران خدایا !  وسعتی بهشت ارزان

دیگران همیشه عاقل، درپی "شدن" نه "بودن"

«دایه دایه وقت جنگ ست» سال های سال این سان

«دایه دایه!» فرصتی نیست عقلمان پرید ازسر

دورحماسه به سرشد، جوردیگریست دوران

«دایه دایه!» تیر برنو درمصاف«تانک و موشک»

پشه ای نمی پراند مثل سنگ دست طفلان

قصه ی تفنگ برنو سالیان سال مرده ست

درگوش منش مخوانید سحراست وفسون ونسیان

دایه دایه ! «گیان دایه!» هاج وواج ماندم ازهیچ

روزگاربس غریبیست سخنی بگو چومردان!

«روله گیان! چه دیرازخواب، خواب بی ثمر پریدی

غصه ات کلافه ام کرد جگرم جوید دندان ...

روله گیان! تو می توانی تاریخ وزمان بفهمی

با شناسنامه اما، مرد باش مرد الآن»

ماییم وبلوط وصخره، دیروزی چنان و امروز:

عقده های تلخ تحقیر! بغض های مانده پنهان!

سهم ما همیشه فریاد مشت ها شکفته درباد

حرف آخراین که انگار، خشم است وخروش وعصیان

سهم ما همیشه این است: آفتی به نام غیرت

نان سرد وآب گرمی، چیزکی شبیه ایمان

ای بلوط وار سرخوش!! شادمانیت فزون باد !!!

با این همه بی شکوهی، با این همه جهل و نقصان

ای جنگل پیر بی درد! درشان تونیست این سان

گرگ و کفتار تو مانا!! شیر و پلنگ تو کوچان!!

نسل نیمه کارها! رفت، روزگار بی بهارت

پاییزانه ماندی از هیچ درباور این زمستان!