چکامه های نامیرا

بميرانم                                                          

تورا به حرمت پيري كه دوستش داري

بگيردست مرا تا حدود هشياري!

بگيردست مرا تا زهم نپاشيده ست

تمام حجم نگاهم از اين دل آزاري

شكست شيشه ي عمر خداي موهومي

كه تكيه داده به تختي درآسمان جاري

خدا نشسته به قلبي كه دوست مي دارد

درخت وگندم وآب ومداد و بيداري

بگيردستم وتا مثل باد بگريزم

از اين سه پوزه پرست شقيقه چلواري

كثيف ترزسياهم از اين پلاس انديش

اميد آن كه توفردا بدم نپنداري

خلاص كن و بخوابانم و بميرانم!

نه تاب دلهره دارم نه ميل بيداري

حنجره مرغ اسير

اي نگاهت غزلِِ باغچه درگوش كوير

وه كه برسنگ زدي شيشه ي خواب منِ پير

كي براين خطه شود شطِ نگاهت جاري

تا بميرد دلم ازسبزي چشمان تو سير

دهن قافيه ها شعله كشيدست بيا

بوي خون مي چكد از حنجره ي مرغ اسير

كي شود محرم آن خلوت سرشارتو، دل

دل ندارم كه برآرم سراز اين خواب حرير

گر چه شيخ از سخن عشق دهن آب كشيد

منم و سينه ي پاكي كه بدوزند به تير

ماهبانوي شب خاطره و خواب! بيا!

دستم از هيچ پُر است و غزلي هديه بگير